بادبادک ها این پرنده های بازیگوش ِکاغذی رنگارنگ جزو خاطرات کودکی فراموش نشدنی ما هستند. آن زمان که بادبادَک درست کردن عشقی داشت و هوا کردنش مهارت و تخصصی لازم داشت که معمولا تنها بزرگترها از آن بهره مند بودند.
پارسی زبانان از دیرباز شب یلدا و یا به عبارتی شب چله که یکی از جشن های کهن ایرانی می باشد، را پاس می داشتند. جشن یلدا در آخرین شب فصل پاییز که مصادف با ۳۰ آذر ماه می باشد
شاید بتوان شاهنامه ی فردوسی را به عنوان شناسنامه و سند هویت ملی ایران برشمرد .شاهنامه با محوریت تاکید بر هویت ایرانی سروده شده است. فردوسی در شاهنامه ابیاتی را در وصف و چگونگی پدید آمدن اقوام «کُرد»سروده است که
با نگاهی ژرف به اساطیر و افسانه های ایران باستان با واژه ی گیسو بریدن در مناسبت هایی مواجه می شویم که قابل بحث وگفتگو می باشد. «گیسو بران » یکی از متداولترین و پرمعنا ترین آیین های سوگواری در
بنا بر روایات متعددی چهارم شهریور ماه زادروز کوروش کبیر می باشد. کوروش کبیر که از او با عنوان های کوروش دوم و کوروش بزرگ نیز یاد شده است، بنیان گذار سلسله هخامنشی می باشد. مورخان از او به عنوان
با نگاهی هر چند گذرا به تاریخ هنرهای سنتی ایران، ردپای پر رنگ نماد «بته جقه» را در صنایع دستی ایرانی به وضوح مشاهده میکنیم. نقش بته جقه در هنرهای سنتی ایران از قبیل کاشی، سفال، نساجی، خاتم، پارچه، قالی،
با وجود مدرن شدن جوامع، امروزه هنوز شاهد هستیم که یک سری باورهای قدیمی جایگاه خود را در میان انسانها حفظ کرده اند. باور به اثرات سنگهای معدنی در خلق و خو ی متولدین هر ماه، و جذب انرژی از
واژهی رقص اساسا واژه ای عربی است که بعد از ورود اسلام به کشور ایران وارد فرهنگ و زبان فارسی شده است. در متون ادبی ایرانی قبل از اسلام به واژگانی نظیر «وازیک و واژیک» برمیخوریم که جایگزینی برای واژهی
جالب است بدانیم که در قرن بیست و یکم، در حالی که جهان با سرعت هر چه تمام تر به سمت دیجیتالی و مدرنیته شدن در حال حرکت است، قبیله هایی در نقاط دور افتاده و به دور از هرگونه
صدای قدم های بهار نرم نرمک به گوش می رسد، و کم کم هموطنانمان در تکاپوی فراهم نمودن هفت سین نوروزی دیده می شوند. با نزدیک شدن به نوروز باستانی به سراغ فلسفه و قدمت هفت سین میرویم. سفره
