کردستان یکی از مناطق افسانهای ایران است که تاریخی پربار دارد و هر گوشه از آن نشانی از قدمت و غنای فرهنگی مردم آن به چشم میخورد؛ جشن و سرور یکی از ویژگی های مردم منطقه مریوان و هورامان می باشد، اما هورامان در استان کردستان سنتی زیبا و قدیمی در دل خود به یادگار دارد.
پیرشالیار کیست؟
شاید تاکنون نام پیرشالیار به گوشتان خورده باشد، پیرشالیار نام فردی است که قرنها قبل در کردستان میزیسته و همواره نزد مردم کردستان از احترام ویژهای برخوردار بوده است و امروزه نیز آرامگاه پیر شالیار در هورامان مورد احترام میباشد. برخی مورخین معتقدند که پیرشالیار پسر جاماسب و از مغان زرتشتی بوده که قبل از میلاد مسیح در هورامان زندگی میکرده است و کتابی به نام “ماریفه تو پیرشالیاری” دارد.
روایت داستان پیرشالیار
و اما داستان پیر شالیار از این قرار است که در روزگاران قدیم و در روستای هورامان تخت، شخصی زندگی می کرد که پیر شالیار نام داشت. پیر شالیار به انجام کارهای خارق العاده و بخصوص شفای بیماران مشهور بوده است.
پادشاه بخارا نیز دختری داشت به نام شاه بهار خاتون که کر و لال بود و تمامی طبیبان دور و نزدیک از شفای او عاجز مانده بودند. آوازه پیر شالیار به پادشاه بخارا می رسد. او نیز به همراه دختر و همراهان خود به سمت هورامان حرکت می کند. شاه بهار خاتون هنگام ورود به روستای هورامان تخت، شنوایی خود را به دست می آورد و وقتی به مقابل خانه پیر شالیار می رسد نیز قدرت سخن گفتن می یابد. پادشاه بخارا شگفت زده می شود و از پیر شالیار تقاضای ازدواج با دختر خود را می کند. مراسم بزرگی در روستا به مدت سه روز برگزار می شود و گوسفندهای بسیار زیادی توسط پادشاه قربانی شده و در میان مردم روستا پخش می شود از آن پس مردم اورامان این مراسم را با همان کم و کیف تاریخی خود برگزار می کنند.
بسیاری از آیین ها به قوت خود باقی مانده اند و مردم هورامان همچنان در این سه روز همان آداب و رسومی را به جا می آورند که گفته می شود در عروسی پیر شالیار اجرا شده است.
غذای مراسم نوعی آش جو هست که مردم منطقه می گویند همان غذایی است که ۹۵۰ سال پیش در مراسم پیر شالیار پخت شده است.
زمان برگزاری مراسم
این مراسم در نیمه زمستان و در چهارشنبه برگزار می شود. روز چهارشنبه و روز پنج شنبه قبل از غروب آفتاب این مراسم تمام می شود، اما مراسم عروسی که در روز جمعه برگزار می گردد تا شب ادامه دارد. رقص و پایکوبی بخش جدایی ناپذیر از زندگی مردم کردستان و بخصوص شهرهای مریوان و روستاهای اطراف هورامان است. رقص کردی که آوازه ای جهانی دارد در این مراسم با شکوه هر چه تمامتر برگزار می شود.
مراسم سنتی پیر شالیار
مردم روستا و بخش های اطراف به همراه بسیاری از مهمانان دست در دست یکدیگر داده و یک حلقه بزرگ که در فرهنگ کردستان نماد همبستگی و اتحاد است را تشکیل می دهند و سپس به جشن و سرور می پردازند. شوربختانه تاکنون تلاش زیادی برای معرفی جشن هایی که در این منطقه از غرب کشور برگزار می شود صورت نگرفته است. بسیاری از کردهای عراق، ترکیه و سوریه با وجود سختی های فراوان همه ساله خود را به این جشن باشکوه می رسانند تا گرمای واقعی یک جشن محلی و باستانی را در دل روزها و شب های بسیار سرد زمستان لمس کنند. مراسم پیر شالیار یا به گفته افراد بومی این شهر، عروسی پیر شالیار یکی از مراسم هایی است که باید به همه ایرانیان معرفی گردد.
قربانی حیوانات در جشن پیر شالیار
در صبح روز چهارشنبه حوالی ساعت ۹، قربانی تعداد زیادی از حیوانات در مقابل خانە منتسب به پیر شالیار صورت میگیرد و بخش عمدهای از گوشتها بین مردم روستا تقسیم میشود. اهالی روستای اورامان یا روستاهای دیگر این دامها را در اواخر فصل پاییز برای متولی میفرستند و او تا روز جشن از آنها نگهداری میکند.
پخت غذای محلی مراسم پیر شالیار
مقداری از گوشتهای قربانی در عصر چهارشنبه به پخت غذایی قدیمی به نام آش ترش (ولوشین) اختصاص مییابد که مراحل پخت آن در خانه پیر شالیار انجام میشود. اهالی روستا خوردن این آش در روز جشن را متبرک میدانند. بعد از اقامه نماز عصر در ساعت ۱۶ در مسجد، آش بین اهالی روستا و مهمانها تقسیم میشود.
مراسم سماع و دف زنی پیر شالیار
مراسم عرفانی رقص، سماع و دفزنی از عصر تا غروب چهارشنبه برگزار میشود. به این ترتیب که پیر و جوان و نوجوان دست در دست هم میدهند و با تشکیل زنجیرهای بزرگ شروع به انجام حرکات موزون دستهجمعی میکنند و همبستگی خود را به نمایش میگذارند. در این بین افرادی هستند که به خواندن قصیده میپردازند و سایر رقصندهها، لفظ «الله» را زمرمه میکنند. تعدادی از شرکتکنندگان نیز هدایت سماعکنندگان را بر عهده دارند. این مراسم مجددا از عصر تا غروب روز پنجشنبه به همین منوال جریان دارد.
طبق رسم، محل تجمع مردان و دراویش برای مراسم سماع و دفزنی، بام خانهای پایینتر از مسجد اورامان تخت است که برای استحکام و جلوگیری از تخریب، نوسازی شده است.
مراسم شب نشست پیر شالیار
با پایان رقص و سماع در غروب آفتاب روز پنجشنبه، اهالی به خانه منتسب به پیر شالیار میروند و به خواندن ذکر و دعا و اشعاری در وصف او مشغول میشوند. سخنرانی درباره پیر شالیار و بحثهای مذهبی و عرفانی نیز بخشی از مراسم نشست را تشکیل میدهد. این جلسه با دعا به پایان میرسد.
زیارت مزار پیر شالیار
صبح جمعه هفته بعد بهعنوان روز پایان مراسم است که به آن «تربه» میگویند و مردم بر سر مزار پیر شالیار حاضر میشوند. غبارروبی و برفروبی مزار ایشان بخشی از برنامه این روز است که در ادامه با قرائت فاتحه همراه میشود. سپس متولی پیر شالیار با مخلوطکردن نانهای مخصوصی به نام «گته مه ژگه» که توسط طوایف مختلف اورامان تهیه شده است، این نانها را در کنار ماست بین اهالی پخش میکند.
نان گته مه ژگه از آرد گندم، مغز گردو و گیاهان معطر كوهی منطقه تهیه میشود و زنان روستا در اقدامی جمعی به پخت نان محلی میپردازند و این كار را با دعا و اعتقاد قلبی به پیر شالیار توام میکنند؛ به همین دلیل فضایی صمیمی در هنگام پخت این نان به وجود میآید. دعا، ذکر و رازونیاز در محوطه مزار، زیارت آرامگاه و صرف نان و ماست متبرک، آخرین برنامه جشن به شمار میرود. مراسم پیرشالیار تا قبل از برگزاری نماز جمعه طول میکشد و در نهایت مردم به مسجد میروند تا نماز جمعه را برپا كنند.
مراسم پیر شالیار در گذشته محدود به مردهای اورامان و روستاهای اطراف بود و زنان امکان حضور در روز رقص دراویش را نداشتند؛ امروزه نیز این جشن همچون گذشته هنوز «مردانه» است؛ اما با گسترش راههای ارتباطی و تغییر بنیانهای اقتصادی و اجتماعی منطقه، جشن پیر شالیار تغییراتی کرده است و حضور زنان بیشتر به چشم میخورد.
یک پاسخ
عالی بود