طناب را بکش!

شاگرد جوانی که آرزو می‌کرد بزرگترین دانشمند زمین شود،در بارۀ پیر فرزانه‌ای شنید که در دورترین نقطۀ کشورش زندگی می‌کرد و بیشتر به حرفۀ آهنگری می‌پرداخت. این خبر چنان شاگرد جوان را آشفته خاطر ساخته بود که بلافاصله به راه افتاد تا نزد پیر فرزانه برود. او چوبدستی اش را به دست گرفت،پدر و مادر و دوستانش را ترک کرد و عازم شد.

  سفر او ماه ها طول کشید و در این مدت به قدری چیز های مختلف آموخت که قبلاً در کتاب‌ها یاد نگرفته بود. سرانجام وقتی به کارگاه کوچک و تنگ دانشمند آهنگر رسید،خود را به پای پیرمرد انداخت.

آهنگر پرسید:« چه میخواهی پسرم؟»

«فرزانگی را به من بیاموز.»

آهنگر به جای هر گونه پاسخی،طنابی را به سوی مرد جوان گرفت که هر بار آن را می کشیدند،هوایی به داخل کورۀ آتش می دمید؛سپس به او گفت:« فقط طناب را بکش.»

از آن پس،مرد جوان از صبح تا شب طناب را می کشید. او روزها و روزها طناب را کشید. هفته ها گذشت و ماه ها نیز.

پس از گذشت یک سال،شاگرد به خود اجازه داد و پرسید: «استاد، ممکن است حالا به من بیاموزید…»

آهنگر همان طور که به کار خود ادامه می‌داد، گفت:« طناب را بکش.»

چند ماه دیگر هم گذشت. شاگرد جوان دیگر جرئت نکرد سوالی بکند،پنج سال گذشت. در پایان ۵ سال،استاد آهنگر بود که به شاگردش گفت: «پسرم، تو دیگر می‌توانی نزد خانواده ات برگردی.»

«ولی استاد، می خواهم یاد بگیرم. چیزی به من بیاموزید…»

«پس طناب را بکش!»

و بعد شروع کرد به ادامۀ کار.

پنج سال دیگر نیز گذشت. پنج سال سکوت و کار سخت.

به نظر می آمد که شاگرد علت آمدنش نزد پیر فرزانه را فراموش کرده است. باز استاد بود که خطاب به شاگردش گفت: «پسرم،حالا می توانی پیش خانواده ات بروی.

و دوباره به کارش ادامه داد.

شاگرد چشمش را بست و لبخند زنان به سوی روستای خود به راه افتاد.

برای اینکه کسی پیانو نواز بزرگی شود،چند روز باید تمرین کند؟

چند ساعت باید تمرین کند تا بتواند شخصیت برجسته‌ای در سیرک شود یا در دو صد متر رکورد بزند؟

اما آیا در بعضی از صبر و حوصله ها،نوعی تن دادن به وضع موجود،کناره گیری از کار و تلاش یا تنبلی دیده نمی شود؟